آموزش زبان بدن سینما ( قسمت یکم )

آموزش زبان بدن سینما ( محیط و تغییرات )

اگر یک بازیگر باشید، آیا به بدن خود به عنوان ابزاری برای آموزش فکر می‌کنید؟ البته این مسئله باید در تفکر یک بازیگر وجود داشته باشد. بدن تنها ابزار ارزشمندی است، که در اختیار داریم. و همچنین تنها ابزار قدرتمندی است، که تمام خلاقیت و قدرت یک بازیگر به واسطه‌ی آن ظهور پیدا می‌ کند. اگر آموزش های زبان بدن سینما و یا تئاتر را در این رابطه به طرز کاملا درست و موثر ارائه کنیم؛ در آن صورت می توانیم امیدوار باشیم، که هرکس با یک زمینه ی مناسب بتواند به پای بازیگران مطرحی برسد؛ که با آثار درخشان شان سالهای سال زبانزد خاص و عام بودند.

زبان بدن سینما ابزار بسیار تطبیق پذیر و قابل انعطافی و البته با ارزشی است، که می توان از آن استفاده های مناسب تری کرد. این استفاده های مناسب در زمینه های مختلف صورت می‌گیرند. ما در اینجا دو زمینه ی مختلف را گنجانده ایم که سعی داریم؛ در بهترین شکل خود آن‌ها را، به شما ارائه دهیم. بسیاری از بازیگران آماتور به کمک این آموزش های پایه و لازم، توانایی مدل سازی و شخصیت پردازی را به دست خواهند آورد؛ و همچنین خواهند توانست تا در موقعیت های مختلف از زبان بدن سینما بازیگری مخصوص به خود استفاده کنند.

در این مطلب به موضوع محیطی که بازیگر در آن قرار می گیرد؛ و تغییراتی که لازم است تا به فرم بدن و چهره ی خود بدهد می پردازیم.


محیط اطراف

شما به سادگی می توانید موقعیت یابی استراتژیکی را، در بخش ‌های مختلف اجرا انجام دهید. این مسئله ممکن است، آسان‌ترین راه برای شروع و به کار بردن بدن تان، برای آموزش زبان بدن سینما باشد. زیرا چیزی جز راه رفتن یا غلت خوردن در یک محیط خاص، به موضوع گیری یا مهارت خاصی نیاز ندارد.


جابجایی در مکان های جدید

همانطور که تنوع در صدای شما می‌تواند توجه بقیه را جلب کند؛ تغییر مکان نیز می‌تواند یک روش راه‌اندازی ذهنی برای‌تان فراهم کند. این تغییر مکان مانند تجربه ی موارد جدید و یا تیپ سازی های نو در زبان بدن سینما می باشد. در کنار القای احساس جدید می تواند خلاقیت شما را نیز به بازی بگیرد. ( در بخش تغییرات در این مورد بیشتر بحث خواهیم کرد.) اما این موضوع به این معنی نیست، که باید به طور پیوسته در هنگام اجرا جابجا شوید. جابجایی تعامل بیشتری را ایجاد خواهد کرد و به همان نسبت تماشاگر را درگیر این مسئله خواهد کرد که حرکت بعدی چه خواهد بود؟ پویا بودن حرکات بدن نشانگر جریان داشتن نمایش خواهد بود. این شیوه را حتما در بسیاری از آثار سینمایی قدیمی نیز مشاهده کرده اید. می توان گفت که این مسئله یکی از دینامیک ترین روش هایی است که بسیاری از هنرپیشه ها به کمک زبان بدن سینما به آن تکیه می کنند. انتخاب مدت زمان جابجایی و قرارگیری در موقعیت های مختلف به خود بازیگر مرتبط است. نه زیاد و نه کم! نباید بیش از حد اغراق کرد. باید در حالت طبیعی خود قرار گرفت و در این شرایط موضعی را انتخاب کرد که بیننده کمتر هوس کند تا نگاهش را متوجه جایی دیگر نماید.

انتخاب مکان های بامعنا

انتخاب مکان های با معنا برای ایستادن بخش اصلی این حوزه است. باید در هنگام استفاده از انواع حرکات در زبان بدن سینما خود، مکان های اصلی را مشخص کنید. این مکان ها به یک بازیگر این توانایی را می دهد که هم راحت تر به اجرا بپردازد و هم از استرس ناشی از محیط و صحنه دوری نماید. این آموزش ها را حتی می توانید در محیط کلاس و زمانی که مشغول یادگیری و تمرین هستید انجام دهید. اگر سعی کنید که در مکان های مختلف مربوطه هم به مخاطب نزدیک شوید یا اندکی با او فاصله داشته باشید، می توانید امیدوار باشید که از تمام قابلیت های بدن برای برقراری ارتباط استفاده کرده‌اید. این اثر را می توان افزایش داد. اگر تمایز مفهومی بین زبان و حرکات در هر مکان وجود داشته باشد. برای مثال، با استفاده از زبان بدن سینما در یک فضا، ارتباط بین فرد در یک فضا، با فرد یا افراد دیگر، عملکرد روایی را بهبود داده و خشک بودن فضا را از بین خواهد برد. البته این به اجرای نحوه نمایش بستگی خواهد داشت. اما عملا در همه‌ی حالات یکسان خواهد بود. در ضمن حرکت فیزیکی شما به داخل و خارج از هر فضای مشخص شده،  با اشاره کردن به یک تغییر مفهومی، زمان پردازش فکری مناسبی را، برای مخاطب نیز ایجاد می‌کند.


ارتباط مکانی در زبان بدن

همانطور که در بخش های قبلی گفته شد، قرار گرفتن در بخش های مختلف باعث ایجاد تعامل موثر خواهد شد. تکان خوردن بدن و پویا بودن حرکات در شکل درست می توانند باعث شوند تا تمامی عوامل در اختیار، به شکل بهتری بروز پیدا کنند. در قسمت های قبلی نیز گفتیم که نشستن و برخاستن یکی از جمله مواردی در زبان بدن تئاتر است؛ که از دیرباز تا کنون مورد استفاده ی بسیاری از بازیگران برای ایجاد ارتباط و نشان دادن حالات مختلف مقابله کردن با عوامل متنوع بوده است. این برقراری ارتباط بین عوامل ذکر شده، به یک بازیگر کمک می کند تا حالات مختلفی را به خود بگیرد. تصور اینکه یک بازیگر در حالت نشسته و غمگین با حالت ایستاده و ناراحت کاملا احساسات متفاوتی را بیننده القا می کند. پیدا کردن این احساسات مختلف در مکان های متنوع هنری است که باید هر هنرپیشه ی موفق در زبان بدن سینما خود، به آن دست پیدا کند.

حتی ممکن است که در حالت انتظار برای خاتمه ی گفتگوی مابین دو بازیگر دیگر باشید. یا در حال گوش دادن به آنها باشید. در این حالت نیز نباید به صورت ایستاده و رسمی ماجرا را پایان داد. ارتباط برقرار کردن در این حالت با راه رفتن یا تکان خوردن ( براساس آنچه که در حال وقوع است) می تواند کاملا موثر باشد. این مسئله برای بوجود آمدن یک حالت درام در اجرا نیز بسیار کمک می نماید.


از بین بردن تعارضات

 حل و فصل تعارض بین احساسات و زبان بدن سینما باعث شکل گیری موفقیت بیشتری نسبت به سوژه فعال‌تر در اختیارتان قرار می دهد. این واقعیت که یک شخصیت از بدن خودش، برای حرکت در فضا استفاده می‌کند، به حمایت بیشتر در ادراک کمک می‌ کند. به عبارتی دیگر این تجربه حرکت بدن به وسیله بینایی است که به ما درس می‌دهد، تا داده‌های دیداری و ادراکی را هماهنگ کنیم. اگر یک بازیگر بخواهد که این تعارضات میان حرکات و آنچه که بیان می کند را از بین ببرد، باید تمام بدن یک زبان مشترک باشد. هم آن چیزی که بیان می شود، و هم چیزی که نشان داده می شود.

به عنوان مثال او (بازیگر) آگاه می‌شود، که حرکت لازم برای رسیدن به هر حالتی نیازمند یک شکل تئوریک و تعریف شده است. گاهی این شکل های از پیش تعیین شده نمی توانند، در ظاهر مناسب باشند. پس در صورت لزوم باید تغییر داده شوند تا نقش مورد نظر به بهترین شکل خود اجرا شود. البته در برخی موارد نیز این حرکات از قبل تعیین شده می توانند بسیار نامناسب باشند. زیرا بدن هنوز خود را در برابر پس ‌زمینه فضای سابق نشان می‌دهد.


تغییرات در زبان بدن سینما

تغییر حرکات بدن مانند عوض کردن لحن و صدا یک تغییر در محیط است. چنین تغییری در مغز انسان رخ می‌دهد. زیرا چیزی برای توجه به آن وجود دارد. این مسئله به این معنی است، که موقعیت متغیر قدرت مضاعفی دارد: این قدرت ها به تنوع کلی مکان‌ها منجر شده و می تواند اثرات مشخص‌شده، در موارد گفته شده را ارتقا دهند.

چنین تغییری باید بزرگ بوده، تا که موثر باشد. برای مثال، حرکت از جلو به یک گوشه و برقراری تماس از دور می‌تواند برای ایجاد تغییر مورد توجه، کافی باشد. تا جای ممکن باید این مورد را مد نظر قرار داد که هرگونه تغییر درستی در یک محدوده ی خاص باید صورت گیرد. این تغییر با تصویر بی روح دوربینی است که درست در مقابل بازیگر قرار می گیرد. او نمی تواند حدس بزند که تماشاگر اکنون چه حالتی به خود گرفته است. درست است که در زبان بدن سینما به اندازه ی تئاتر دشواری های خاصی پیش روی بازیگر وجود ندارد. اما باید توجه داشت که تماشاگر در چنین شرایطی نیز برای تماشای فیلمی پا به محیط سینما گذاشته است؛ که می خواهد تا مدت ها درگیر ظرافت ها و حرکات موجود در فیلم شود. انتخاب حرکات از پیش تعیین شده در یک محیط می توانند در این زمینه مناسب باشند.

در ضمن هنگام تجربه ی بازی در یک فیلم، از آنجا که چیزی وجود ندارد که به بازیگر بگوید زاویه دوربین چیست، و اکنون چه حالتی در حال برداشت است؛ فقدان هرگونه احساس جاذبه نیز باعث می‌شود، بخشی از حواس او به طور خاص به این مورد متوجه باشد. اولین تماس با ادراک تغییرات، درون خود بازیگر، از یک فضای واقعی، و استفاده از اشیا به عنوان منعکس‌کننده برای جهت گیری آن‌ ها به شکل زبان بدن سینما در این زمینه، کاملا مناسب است.


جمع بندی

محیط های مختلف سینمایی و لزوم تغییرات در آن ها باعث می شود تا چالش های متنوعی پیش روی بازیگر و انتخاب زبان بدن سینما مناسب آن، قرار گیرد. بسیاری از حرکات بدن در این زمینه با کمک آموزش های مربوط به اجرای تئاتر و حرکات پایه قابل انجام هستند. اگر نیاز به تغییرات خاص و برقراری ارتباط در این زمینه لازم باشد، باید با کمک حذف تعارضات مدل سازی، و انتخاب بهترین حرکت ممکن آن‌ را به درستی نمایش داد.

 

منبع:

https://www.academia.edu/2368996/Upside-Down_Cinema._Dis_simulation_of_the_body_in_the_film_experience


 

آموزش زبان بدن سینما ( قسمت یکم )
۴٫۵ (۹۰%) ۲ vote[s]

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.